با ما به ازين باش فلاني!

يه سري حرف ها مونده رو دلم؛ نه ميشه بگم و راحت شم. نه ميشه راحت باشم و نگم.

ميدونم اگه فكراي تو سرم رو به همسر بگم از اين فشاري كه رومه كم ميشه. ولي كار درست كدومه؟ نميدونم و صداي چرخ دنده هاي تو جمجمه م آزاردهنده شده.

بچه كه بودم وقتي كسي خيلي اذيتم ميكرد( نه هركسي، يكي از آدماي زندگيم) از مامانم كتاب دعا ميخواستم، سواد كه نداشتم، ولي كتاب رو باز ميكردم و واسه اون آدمه دعاي مرگ ميخوندم. الانم دلم ميگه كتاب دعا رو باز كنم. ولي همين شروع بد شدن نيست؟ اينكه دلت بخواد فلاني رو ديگه نبيني؟ در قعر! باهاش خداحافظي كني و حيف!!!

بعضي وقت ها از خودم ميترسم، ازين كه تا كجا ميتونم بد بشم. يعني همين نفرت كه جوونه ميزنه؛ ممكنه خيلي چيزاي ديگه هم با خودش بياره.

دعام كنين. آبروي همه دست خداست. دعا كنين خدا آبروي ما رو هم تو دستاي امنش نگه داره.